Maksymalna odporność 18/11/2022

Peter Unger słusznie głosi: bogaci muszą dzielić się bogactwem. Pytanie brzmi: od kiedy jest się bogatym. Jeśli milionerowi "zabierzemy" połowę dochodu, to – być może – nigdy nie zostanie miliarderem. Jeśli mógłby zostać miliarderem, to w sumie - jego "pomoc" byłaby dużo większa. Lepszy  miliarderem-filantrop  Bill Gates nie milioner (pewnie także filantrop) Gates (za Appiahem).

Calvino stwierdza: „Do klasyków należą te książki, o których zwykle słyszy się zwrot: „Czytam ponowie…”, nigdy zaś: „Właśnie czytam…” (przeł. A. Wasilewska). Z tego wynika, że w filozofii mamy bardzo dużo klasyki.

Zakończyłem cykl z moimi ulubionymi gitarzystami. Teraz czas na ulubione piosenki. Wybrałem aż 50 (nie wiem, czy wszystkie uda się znaleźć na YT). Oto pierwsza z nich. Miejsce 50 - klasyka, fantastyczny Salif Keita oraz - nie mniej znana - Pani. Utwór pochodzi z płyty Moffou (2002). Myślę, że to nie ostatnia piosenka z Mali.  

 

Wtorki z gitarzystami

Nadszedł czas ujawnić mojego najulubieńszego gitarzystę. Wygrał irlandzki chłopak we falneli, od którego zioneło morze whisky (niestety, to go zgubiło). Wybitny. Przypominam całą dziesiątkę. Myślę o kolejnym cyklu, ale nie zapominam, że to blog o książkach i filozofii. 

10 Ali Farka Toure/Ry Cooder

9 Jeffie Buckley

8 Neil Young

7 Lindsey Buckingham

6 Barthélémy Attisso

5 Steve Howe

4 Jimmy Page

3 Frank Zappa

2 Johny Marr

1 Rory Gallagher

Wtorki z gitarzystami

Miejsce drugie na mojej liście: Johnny Marr. Nie załapałem się na pokolenie The Beatles, dlatego moimi Beatelsami byli Kowalscy. A Marr stanowi najlepsze połączenie Harrisona i Davisa (The Kinks). Mistrz.

 

Filozoficzne kody

 

V. Havel: Antikody. Praha 1964,

Raskolnikow z Rodos

 Coś jest na rzeczy.

Nabokov o Dostojewskim. 

“Czytelnicy nierosyjscy nie widzą dwóch rzeczy, że mianowicie nie wszyscy Rosjanie uwielbiają Dostojewskiego tak jak Amerykanie i że ci, którzy go uwielbiają, czczą go jako mistyka, nie zaś artystę. Dostojewski był prorokiem, tandetnym dziennikarzem i żałosnym komediantem. Przyznaję, że niektóre wymyślone przez niego sceny, niektóre z tych straszliwych, farsowych awantur są niesłychanie zabawne. Ale ci wrażliwi mordercy i uduchowione prostytutki są nie do wytrzymania nawet przez chwilę – w każdym razie dla tego tu jedynego czytelnika” 

Raskolnikow wg Shmarinova (1935)

V. Nabokov: Własnym zdaniem. Przeł. M. Szczubiałka. Warszawa: Wyd. Aletheia, 2016, s, 55.

Wtorki z gitarzystami

Wracam do swoich ulubionych gitarzystów. Czas na podium. Miejsce trzecie - Frank Zappa. Bez niespodzianki. Taki fragmencik o muffinowym człowieku (+ Adrian Belew)

Cytaty, które lubimy

 Z listów Jakobsona do Kruczonycha. 

Dotyczy nie tylko poetów. 

„Gdy poeta za dużo żre (obojętnie, czy jest bogojadem, ludojadem, czy samojedą), to jego wiersze okazują się 1) ekskrementami… […] 2) wymiocinami".

Refleksje z filozofii języka

Miroslav Holub

Krótka refleksja o słowie ból

Wittgenstein powiada: słowo Boli zastąpiło

płacz i okrzyki bólu. Słowo Ból

nie wyraża bólu, ale go zastępuje

Stąd nowe zachowanie

w razie bólu.

Słowo wchodzi pomiędzy nas i ból

jak otrzewna ciszy.

Jest wyciszeniem. Jest igłą,

która wypruwa ścieg

pomiędzy krwią a gliną.

Słowo jest pierwszym kroczkiem

wolności

od siebie.

Pod warunkiem, że wokół

są inni.

Przeł. Józef Waczków

Wtorki z gitarzystami

Zbliża się do końca cykl z moimi ulubionymi gitarzystami. Pozostało jeszcze czterech. Dzisiejsza prezentacja będzie zagadką. Ponieważ mój bohater jest gitarzystą tak znanym i docenianym (mam nadzieję), to zagadka jest czystą formalnością. 

Oto fragment bardzo znanego (mam nadzieję) filmu. Główny bohater filmu (rzecz dzieje się Londynie) przypadkiem (czyżby) trafia na koncert. A na scenie zespół z dwoma gitarzystami. Chodzi mi o wyższego, bruneta, grającego na białej gitarze. Tym razem występuje w roli drugoplanowej (w tej kategorii też dają Oscary). Jednak po głowie krążył mu już plan założenia nowej kapeli - tylko z jednym gitarzystą. Znakomita scena.

Wtorki z gitarzystami

Jednym z najważniejszych znaków firmowych zespołów grających tzw. rocka progresywnego (muzyka dla wrażliwych - jak reklamowała to pewna firma, sprzedająca kasety magnetofonowe), jest pewien poziom wyszkolenia muzycznego. Jeśli chcecie grać piosenki, które trwają po pół godziny, to naprawdę musicie jakoś wypełnić ten czas. Popisy na klawiszach, perkusji, potem jeszcze raz klawisze, wokalizy i oczywiście niezliczone akrobacje gitarzystów.  

Kiedyś byłem wielkim fanem tego typu muzyki, dziś nie jestem w stanie wysłuchać nawet Pompejów (nie jestem już pewnie taki wrażliwy). Nuda. Rock progresywny znudził nawet samych muzyków, którzy przeszli w stronę rocka eksperymentalnego czy jazzu.

Niemniej jednak Latimer, Gilmour, Fripp, Rothery, Akermann, to w swoim fachu - mistrzowie. Z całej tej grupy, wybieram - mojego faworyta - Steve'a Howe'a. Fantastycznie długie palce.