Wycinki z Owena Flanagana. Przypomniał mi się od razu Truffaut. Nie wszyscy jesteśmy dziećmi Greków.
We are not all people of the same books, the same philosophical texts. Philosophically we do not all come from lineages that begin with Plato
... There are, for example, three billion people in Indian and China alone and they are not historically people of the same books as we, the people of the North Atlantic, are
W mojej klasyfikacji utworów wszech czasów miejsce 46. A zajmuje je Youssou N'Dour i jego fantastyczny utwór Nannete Ada. Ależ energia, ale trzeba słuchać głośno.
Wykazując specyficzne cechy, jakie rozwija w sobie osoba niewidząca (doskonaląc inne zmysły), Denis Diderot pisze: "Stopień gładkości ciała nie mniej ma dla niego odcieni niż dźwięk głosu: także nie ma obawy, by wziął inną kobietę za swoją żonę, chyba że zamiana ta mogłaby być dla niego korzystna". (List o ślepcach dla użytku, tych co widzą, przeł. J. Rogoziński). Hmm.
A na mojej liście miejsce 47: Joan Armatrading i Love and Affection (1976). Trudno zrozumieć, dlaczego nie jest jedną z największych gwiazd muzyki. Ale może i dobrze.
Królowa Indii żywiła od dzieciństwa trucizną pewną
dziewczynkę, tak że jej oddech i spojrzenie przyprawiały o śmierć. By wyzwolić
swój kraj z niewoli, królowa wysłała dziewczynę do Aleksandra, lecz uratowała go interwencja.... Arystotelesa (za Caillois).
Istnieje również wersja o Królowej Północy i pewnie jeszcze wiele historii rozmaitych Giftmaedchen.
Przypomnę, że Arystoteles był filozofem.
Rare Bird, czyli zespół bez gitarzysty (ok, z gitarą basową), ale z organami Farfisa i Hammonda. Wciąż brzmi to świetnie. Utwór z ich debiutanckiej płyty (Rare Bird, 1969) "Beautiful Scarlet" zagościł na mojej pandemicznej liście (miejsce 48).
Niespodziewane spotaknie dwóch (rewolucyjnych) myślicieli.
Samuel Beckett: Poem Dedicated to Herbert Marcuse on his Eightieth Birthday
Pas a pas
Nulle part
Nul seul
Ne sait comment
Petits pas
Nulle part
Obstinément
step by step
nowhere
not a single one
knows how
tiny steps
nowhere
stubbornly
I powrót do listy. Miejsce 49 - brytyjski zespół folkrockowy Fairport Convention i utwór Autopsy (napisany przez Sandy Denny) z płyty Unhalfbricking (1969).
You must philosophise But why must you bore me to tears?
Peter Unger słusznie głosi:
bogaci muszą dzielić się bogactwem.
Pytanie brzmi: od kiedy jest się bogatym. Jeśli milionerowi
"zabierzemy" połowę dochodu, to – być może – nigdy nie zostanie miliarderem.
Jeśli mógłby zostać miliarderem, to w sumie - jego "pomoc" byłaby dużo większa. Lepszy miliarderem-filantrop Bill Gates nie milioner (pewnie także filantrop) Gates (za Appiahem).
Calvino stwierdza: „Do klasyków
należą te książki, o których zwykle słyszy się zwrot: „Czytam ponowie…”, nigdy
zaś: „Właśnie czytam…” (przeł. A. Wasilewska). Z tego wynika, że w filozofii
mamy bardzo dużo klasyki.
Zakończyłem cykl z moimi
ulubionymi gitarzystami. Teraz czas na ulubione piosenki. Wybrałem aż 50 (nie
wiem, czy wszystkie uda się znaleźć na YT). Oto pierwsza z nich. Miejsce 50 -
klasyka, fantastyczny Salif Keita oraz - nie mniej znana - Pani. Utwór pochodzi z
płyty Moffou (2002). Myślę, że to nie ostatnia piosenka z Mali.
Nadszedł czas ujawnić mojego najulubieńszego gitarzystę. Wygrał irlandzki chłopak we falneli, od którego zioneło morze whisky (niestety, to go zgubiło). Wybitny. Przypominam całą dziesiątkę. Myślę o kolejnym cyklu, ale nie zapominam, że to blog o książkach i filozofii.
Miejsce drugie na mojej liście: Johnny Marr. Nie załapałem się na pokolenie The Beatles, dlatego moimi Beatelsami byli Kowalscy. A Marr stanowi najlepsze połączenie Harrisona i Davisa (The Kinks). Mistrz.
“Czytelnicy nierosyjscy nie widzą
dwóch rzeczy, że mianowicie nie wszyscy Rosjanie uwielbiają Dostojewskiego tak
jak Amerykanie i że ci, którzy go uwielbiają, czczą go jako mistyka, nie zaś
artystę. Dostojewski był prorokiem, tandetnym dziennikarzem i żałosnym komediantem.
Przyznaję, że niektóre wymyślone przez niego sceny, niektóre z tych
straszliwych, farsowych awantur są niesłychanie zabawne. Ale ci wrażliwi
mordercy i uduchowione prostytutki są nie do wytrzymania nawet przez chwilę – w
każdym razie dla tego tu jedynego czytelnika”
Raskolnikow wg Shmarinova (1935)
V. Nabokov: Własnym zdaniem. Przeł. M. Szczubiałka. Warszawa: Wyd. Aletheia, 2016, s, 55.
Wracam do swoich ulubionych gitarzystów. Czas na podium. Miejsce trzecie - Frank Zappa. Bez niespodzianki. Taki fragmencik o muffinowym człowieku (+ Adrian Belew)
Zbliża się do końca cykl z moimi ulubionymi gitarzystami. Pozostało jeszcze czterech. Dzisiejsza prezentacja będzie zagadką. Ponieważ mój bohater jest gitarzystą tak znanym i docenianym (mam nadzieję), to zagadka jest czystą formalnością.
Oto fragment bardzo znanego (mam nadzieję) filmu. Główny bohater filmu (rzecz dzieje się Londynie) przypadkiem (czyżby) trafia na koncert. A na scenie zespół z dwoma gitarzystami. Chodzi mi o wyższego, bruneta, grającego na białej gitarze. Tym razem występuje w roli drugoplanowej (w tej kategorii też dają Oscary). Jednak po głowie krążył mu już plan założenia nowej kapeli - tylko z jednym gitarzystą. Znakomita scena.
Jednym z najważniejszych znaków firmowych zespołów grających tzw. rocka progresywnego (muzyka dla wrażliwych - jak reklamowała to pewna firma, sprzedająca kasety magnetofonowe), jest pewien poziom wyszkolenia muzycznego. Jeśli chcecie grać piosenki, które trwają po pół godziny, to naprawdę musicie jakoś wypełnić ten czas. Popisy na klawiszach, perkusji, potem jeszcze raz klawisze, wokalizy i oczywiście niezliczone akrobacje gitarzystów.
Kiedyś byłem wielkim fanem tego typu muzyki, dziś nie jestem w stanie wysłuchać nawet Pompejów (nie jestem już pewnie taki wrażliwy). Nuda. Rock progresywny znudził nawet samych muzyków, którzy przeszli w stronę rocka eksperymentalnego czy jazzu.
Niemniej jednak Latimer, Gilmour, Fripp, Rothery, Akermann, to w swoim fachu - mistrzowie. Z całej tej grupy, wybieram - mojego faworyta - Steve'a Howe'a. Fantastycznie długie palce.
Wracam do mojego starego cyklu, chociaż studenci już nie boją się Kanta. Nikogo się nie boją. Wracam fragmentem z Wielimira Chlebnikowa. Interpretację pozostawiam czytelnikom, ja boję się spróbować:
"Marzę o wielkim ognisku z książek. Żółte iskry, zwinny ogień, przezroczysty popiół, rozsypujący się od dotknięcia, a nawet oddechu, popiół, na którym można jeszcze odczytać poszczególne strofy, słowa chwały lub pychy - wszystko zmienia się w czarny, piękny, rozjarzony od wnętrza ogniem kwiat, wyrosły z książek ludzkich, jak kwiaty przyrody wyrastają z ksiąg ziemi, grzbietów jaszczurów i innych zwierząt wykopaliskowych. I wtedy, jeżeli na bryle płonących stron przypadkiem zostanie słowo: Kant, to ktoś znający narzecze szkockie, przetłumaczy to słowo na 'szewc'. To wszystko, co pozostanie z myśliciela. Wzniósł on nierękodzielny pomnik ograniczoności swego narodu. Zresztą, czy był on myślicielem?".
W. Chlebnikow: Rozmowa dwóch osób. Przeł. J. Śpiewak. W: W. Chlebnikow: Włamanie do wszechświata. Poezja i proza. Wybór i przekład Anna Kamieńska i Jan Śpiewak. Wydawnictwo Literackie: Kraków 1972, s. 28.
A dziś mało znany, ale wart poznania, węgierski pisarz:
„Uważam, że ludzie żyją dopóty, dopóki mają rację, bo kiedy
się mylą w ocenia świata i rzeczy, to się powoli zniechęcają, tracą humor,
podupadają na zdrowiu i odchodzą… umierają. Dlatego w obecności babci nigdy nie
wyrażam swojej opinii w kwestiach, co do których ja mógłbym mieć rację, nie ona.
Najlepiej milczeć” (Géza Csáth: Opium. Opowiadania i dzienniki. Przeł. E.
Cygielska i inni. Wyd. PIW. Warszawa 2016, s. 156).
Dziś powracam do moich ulubionych klimatów, czyli muzyki świata (nie wiem, jak lepiej to nazwać). Wielką gwiazdą tej muzyki jest Senegalczyk Youssou N'Dour. Niestety, nie gra na gitarze. Gra na niej za to Barthélémy Attisso. I to jak. Z pochodzenia Togijczyk, z wykształcenia prawnik był jednym z filarów legendarnego senegalskiego zespołu Orchestra Baobab. Ten założy w 1970 roku w Dakarze zespół stał się jedną z czołowych przedstawicieli muzyki afrykańskiej (choć mocno w typie son-cubano). Zespół ma się całkiem dobrze, choć Attisso nie nadaje już rytmu i nie wykręca pięknych solówek. W przeciwieństwie do gitarzystów, o których pisałem wcześniej - żyje. Wrócił do swojego zawodu i udziela porad prawnych w niebezpiecznym Lomé.
Wśród słuchaczy muzyki rozrywkowej co raz wybuchają spory, spowodowane odejściami liderów. Czy lepszy był Genesis z Gabrielem, czy z Collinsem? Czy Marillion bez Fisha, to wciąż Marillion? Syd Barret czy Roger Waters, a może Gilmour? itp.
Podobnie było z moimi dzisiejszymi bohaterami (znowu miejsce podwójne), a mianowicie z zespołem The Fleetwood Mac. W pierwszym składzie zespołu Micke'a Fleetwooda (perkusja) na gitarze grał Peter Green. Wcześniej razem grali w kuźni talentów, czyli Bluesbreakers Johna Mayalla. Wybitny gitarzysta i kompozytor. Narzucił zespołowi swój niepowtarzalny, blues-rockowy styl.
W 1970 roku odszedł od zespołu, który stopniowo zmierzał w stronę rocka lub pop rocka. Fani Greena kręcili głowami. Pojawiły się wokalistki (Steve Nicks oraz Christine McVie), pojawiły się przeboje, zespół osiągnął sukces. Z Greenem nie było tak źle. Znacie Black Magic Woman - to jego kompozycja. W 1975 roku miejsce gitarzysty zajął Amerykanin Lindsey Buckingham i niemal wszyscy zapomnieli już o Greenie.
Uwielbiam Fleetwood Mac zarówno z Greenem, jak i Buckinghamem. Fenomenalni muzycy. Oto dwa tego przykłady. Dwa fantastyczne utwory. Epickie, gotyckie The Green Manalish (na drugiej gitarze świetny, niestety, niespełniony, Danny Kirwan) oraz Big love. Buckingham (też fajnie śpiewa) gra a ja słyszę co najmniej dwie gitary. Niech ktoś to zagra przy ognisku, zdobędzie uznanie.